Skip to content

Famous last words.

Zoals gezegd, we zijn mooi op tijd in Brussel, wat op zich erg gunstig is, want de shuttle van de van der Valkjes loopt maar beperkt op Zondag. Zo hebben we wat speling. De Belgische paspoortcontrole ontvangt ons buitengewoon vriendelijk en van douane is eigenlijk helemaal geen sprake. Een man in uniform  met hond is eigenlijk de enige vorm van overheid die we zien, en die besteedt eigenlijk nergens aandacht aan, laat staan aan reizigers.

Wat wel opvalt is dat zo’n beetje de bagage van alle inkomende vluchten op één en dezelfde band binnenkomt, zodat het erg druk is op band 2, terwijl er nog genoeg lege banden zijn. Beetje vreemd, maar het zal wel een reden hebben.

 

Maar de roodwitblauwe kofferbanden komen al vlot in zicht, en even later staan we als eerste bij de halte van de vdV shuttle. Volgens hun eigen tijdschema gaat het nog zeker 25 minuten duren voordat de bus komt, dus is er genoeg tijd voor een rokertje. De brand zit er nauwelijks in als de Sprinter het busstation opdraait, en ook deze chauffeur lijkt er, net als op de heenweg, een eigen schema op na te houden. Voor ons niet erg, des te eerder zijn we op weg. Het parkeerbewijs word vlot gevalideerd, de koffers ingeladen en we kunnen richting Holland.

Maar voor dat we de grens overgaan maken we nog snel even gebruik van de Belgische gastvrijheid. Op Hazeldonk nuttigen we een bak koffie en een Egg McMuffin bij de Mac, een zaak die we in de US zelden tot nooit bezoeken, maar ze hebben er tegenwoordig goede koffie, vandaar.

 

Het is Zondagochtend, dus per definitie niet druk op de weg, dus zijn we vrij snel in Zwolle. Op de minuut van de navigatie draaien we om 12.24 uur de poort van ons landgoed in. Nauwelijks 10 minuten later is de eerste visite er al, maar niet zonder reden. Ze komen ijs halen voor de klupmiddag van ons motorkluppie, en als de koffers uitgepakt zijn en de spullen gesorteerd gaan wij ook die kant op. Wel net zo makkelijk, want iedereen die wat besteld had is daar aanwezig, dus kunnen de spullen gelijk uitgevent worden. En als verrassing hebben we nog een beetje moonshine meegenomen, om te proeven. Die valt bij iedereen in goede aarde, al worden ze er wel een beetje warm van, van binnen.

Onder het genot van een drankje komen de verhalen naar boven en worden ze herkend, want bijna ieder van de aanwezigen is al één of meerdere keren in Florida geweest, en weten dus waar we het over hebben. En zo zijn we de hele dag een beetje in touw, al wordt het in de loop van de avond wel steeds moeilijker de ogen open te houden. Tegen 12 uur gaan we dan ook echt naar bed, want de volgende ochtend wacht  Marion weer gewoon haar werk. Mijn weekend duurt nog een dag.

 

En Wat Hebben We hier Van Geleerd ?

 

Was het het waard om via Brussel te vliegen ?

Eigenlijk wel, want buiten de meer dan 200 p/p euro verschil met Schiphol, was het weer fijn met Delta te vliegen. Goede stoelen, zeker in de comfortklasse goed eten en acceptabele vliegtijden. Minpuntje was de terminal op JFK, maar het mooie weer in New York maakte veel goed.

De overnachting bij van der Valk was ook prima, en in verhouding niet eens duur. €99.- voor een goede kamer met uitstekend ontbijt. En gratis parkeren, nog overdekt ook.. Op Schiphol hadden we ook moeten parkeren, dus dat kan van de prijs van die kamer weer af. Oké, het internet ging wat moeizaam, maar dat was het enige minpuntje.

Natuurlijk is het wel ruim 100 KM verder rijden, en dat kost brandstof en tijd, maar voor zo’n prijsverschil in tickets kun je dat makkelijk wegstrepen. De volgende keer weer Air Lingus, dat wel.

 

En hoe was het in Florida ?

Warm, vooral warm, maar dat moet je niet erg vinden. De villa van Joanne was binnen heerlijk koel, en zoals gewoonlijk ook voor de rest weer prima voor elkaar. Deze keer wel gescheiden afvalinzameling, dat was nieuw.

De auto was groot, erg groot, maar ook daar schrikken we niet van. We hebben er weer ruim 600 mijl plezier van gehad, en buiten de voorbetaalde benzine maar 1 keer getankt, voor 50 dollar, met de pin. En ook deze keer was het geheel verzorgd door usareisen.de. De volgende keer proberen we weer de kiosk, en zorgen dat dan de naam op het rijbewijs en creditcard wel matchen.

Biketoberfest was deze keer Bike Soberfest, wat we dan maar wijten aan de crisis. Voor ons niet zo’n ramp, want de onderdelen en t-shirts hebben we wel gevonden, en over 4 maand gaan we al weer naar de grote Bike Week, maar als je er voor het eerst komt, kan dat je misschien tegenvallen.

Ook deze keer hadden we geen moeite met shoppen, want bijna alle bekende malls en outlets hebben we weer aangedaan, net als  Targets en Walmarts. Met de laatste heb ik nog een hevige correspondentie lopen over aankopen via de website, iets wat sinds dit jaar niet meer mogelijk is voor Nederlanders (en misschien ook wel andere Europeanen), niet via de creditcard, maar ook niet via Paypal. Er is wat vooruitgang in deze zaak en ze hebben toegegeven dat de fout bij hun ligt, maar het einde, en de oplossing, is nog niet in zicht. Of die er komt, weet ik niet, maar we hebben dit voorjaar ook een periode gehad dat je met de bankpas niet kon betalen en/of kon cashbacken, en dat is ook weer goed gekomen, dus we wachten maar af.

We hadden allerlei plannen om wat van de nieuwe restaurants te gaan uitproberen die er rond Orange Lake bijgekomen waren (Texas- en Logans Roadhouse, Joe’s Crabshack), maar we zijn toch weer blijven hangen bij onze favorieten. Niet dat het een straf was, want daar zit je altijd goed.

Qua activiteiten zijn we onder het nulpunt gebleven en hebben we vooral lekker veel gerelaxt, en dat is prima bevallen. En het weer leende zich daar ook goed voor. Voornamelijk erg zonnig weer, en temperaturen rond de dertig graden. Regen hebben we nauwelijks gezien, wolken hooguit één dag.

 

Kortom, het was weer goed toeven in Florida, en we kijken nu al weer uit naar de volgende keer. Die staat gepland voor Maart 2013 en ook dan zal er weer een reisverslag verschijnen.

Voor het volgen van dit verslag wil ik alle lezers bedanken, en alle reacties en commentaren worden met plezier gelezen. Tot volgend jaar.

Advertisements

Er is een weg terug.

Net voor dat we, weer veel te laat, onder de klamme lappen duiken zien we Franky the Frog nog een keer verschijnen. Waren we van mening dat hij/zij zich overdag ergens schuilhield, onder de jacuzzi bijvoorbeeld, en hebben we al twee keer snachts de screendeur op een kier gezet zodat hij de vrijheid in kon, nu blijkt hoe het werkelijk zit. Meneer/mevrouw komt savonds naar believen door een heel klein kiertje in het gaas gewoon zelf naar ons toe voor een nachtelijke zwempartij, en verdwijnt weer als hij/zij er genoeg van heeft. Go figure ! Met een gerust hart kunnen we nu gaan slapen.

Om 5.59 uur stap ik uit bed, nog net op tijd om de wekker af te zetten, die om 6.00 zal afgaan. Wel heeft de wekker/telefoon mij vannacht een paar keer wakker gemaakt met berichtmeldingen, als weer een Nederlander gereageerd had op het blog van gisteren. Na het drama bij van de Valk een week geleden had ik toch beter moeten weten, maar je vergeet nog wel eens wat in zo’n warme week.

Reacties zijn prima en welkom, maar ik wil er niet, letterlijk, wakker van liggen. Na de derde doodschrik krijg ik een brainwave. Als ik nu eens het dataverkeer uitschakel (het geluid is geen optie, dan hoor je ook de wekker niet meer) komen er ook geen berichten meer binnen. En ja hoor, het werkt.

 

De ochtend verloopt zoals elke ochtend. Nog even aan de pool zitten met een bakkie, het laatste ontbijtje dat Marion dit jaar voor ons klaarmaakt (thuis is het mijn werk) naar binnen werken, even onder het gemalen water, en dan op pad. De koffers worden aangevuld met de toilettassen, nog en keer voor de zekerheid gewogen en verstopt in de Yukon. De nieuwe Harleytas is gevuld met winterkleding en nu onze extra handbagage, samen met de twee trolleys. De temperatuur is al weer dusdanig dat we absoluut niet in onze Hollands-weertje kleding op Orlando International Airport willen lopen.

 

 

We onderwerpen het huis nog aan een inspectie, stoppen de was in de wasmachine en de vaat in de vaatwasser en werpen zelfs nog even een blik in de kamers en badkamer waarvan de deur de hele week nog niet open is geweest. Ook de gameroom is totaal ongebruikt gebleven, waar we die normaal altijd wel bezoeken voor een potje pool, of bowlen en tennissen op de Wii-Wall. De gezamenlijke blessures hebben ons ervan af gehouden, net als de constante warmte uit de jacuzzi. Volgende keer maar weer.

Tegen negen uur steek ik voor de laatste keer deze vakantie mijn sleutel in het slot en sluit de Orlando Sun Villa met een fijn gevoel af. Het was een heerlijke week, en de volgende keer lonkt al weer aan de horizon. Begin Maart zijn we hier al weer. Het is lekker rustig op de weg, en binnen we half uur zijn we op MCO. Op Boggy Creek Road, net van de 417 af, begint in het zicht van de ingang van het vliegveld de auto te pingelen, en in het dashboard een oranje benzinepompje te knipperen.

 

Dat hebben we dus goed gedaan, zo vind ook de dame van Alamo, nadat ik Marion bij Departures B van Delta heb afgezet. De balans is zoals gewoonlijk 0, en al snel voeg ik me bij koffers en vrouw. Om daar te komen is het alleen maar de straat oversteken en de lange roltrap op naar Ticketing. En bij die straat ontwaar ik een nieuwtje; er staan verkeerslichten, dus je kunt niet zo maar doorwandelen, want de shuttlebussen van hotels en autoverhuurders stopten toch altijd wel. Nu wordt je dus met licht en geluid (constant “Wait, Wait” of “You can walk”) naar de overkant begeleidt. Lijkt me voor de buschauffeurs een stuk beter. Op de heenweg was het ons eigenlijk niet eens opgevallen.

Boven aan de lange roltrap ziet het er vrij druk uit, dus haal ik Marion van buiten en rollen we het spul naar de Bag Drop. We hebben al wel ingecheckt, maar nog geen papieren boarding pas, en twijfelen of de TSA het wel met onze elektronische passen op de telefoon wil doen. Ook dit verloopt weer vlotjes en we spoedden ons snel de zon weer in, voor een rokertje en de traditionele beker Starbucks.

 

 

Binnen bij de Security is het druk, erg druk, en staan de rijen tot ver over de helft van de hal van het Hyatt hotel en zijn we daar zeker een half uur bezig om er door te komen. We mogen door de body scanner en ik mag erna even aan de kant. Erg verbaasd kijk ik de officer aan op de vraag of ik soms een artifical knee heb. Hij is wel gevoelig, dat wel, maar nog geen kunst. Hij wijst trouwens naar de andere, “goede” knie. Maar ook deze is van mijzelf. Blijkt dat de scanner ook reageert op het borduursel wat op mijn korte boks zit. Weten we dat ook weer.

Maar uiteindelijk bestijgen we de peoplemover, die ons een goede reis wenst, en hoopt dat we genoten hebben en nog een keer terug willen keren naar het mooie Florida. Nou, dat willen we wel.

 

 

Bij de gate was het ook al druk, en stonden er een mooi beetje mensen op de standby lijst. Er werd medewerking gevraagd om flexibel te reizen, maar daar zijn we niet op ingegaan, hoe leuk de beloning ook is. Gelukkig hadden wij strak op tijd ingecheckt (24 uur tevoren), dus ons kon niks gebeuren. De reden van de standby wordt ons in het vliegtuig duidelijk, dat is gekrompen. De Airbus A320 is vervangen door een MD88. Voor ons wel gunstig, want we hebben nog dezelfde stoelnummers, alleen zitten we nu met twee i.p.v. 3, want dit vliegtuig is smaller, en de opstelling is 3 – 2. Zo mis je dus op iedere rij een stoel, en creëer je vanzelf standby plaatsen.

Anywho, wij zitten, en goed, dus hij mag weg. De captain is nog zo vriendelijk om even via Sandford Airport langs Daytona te vliegen en ons net geen 2 uur later  af te zetten op JFK.

We komen aan op Terminal 4 en vertrekken van Terminal 3, maar dat is 5 uur later, dus is er tijd genoeg om in een prettig New Yorks zonnetje te genieten van een rokertje en een bakkie leut met een panini van The Bakery, die we na een speurtocht in de kelder van T4 vinden.

 

 

De Delta vleugel van John F. Kennedy is zowiezo een rampendal om te verblijven. De jongste terminal, 4, zit midden in een renovatie, en is sluip door kruip door, waar alles maar lastig te vinden is. Terminal 2 is wel mooi gerenoveerd, maar daar hoeven we niet te wezen, dachten we, en T3, ooit het boegbeeld van Delta op JFK is een ware bouwval, vooral de entree, waar ticketing en security zit. Afbrokkelend beton, dusdanig erg dat de rijweg ervoor afgesloten is, en aan het plafond zijn allemaal zeilen gespannen, met tuinslangen er aan, om de lekkages op te vangen. Een zeer triest aanzicht.

Maar hier moeten we wel door de security, dus een uur voor boarden schuiven we aan in de vrij lange rij voor de maar twee poortjes. Als we halverwege zijn word net voor ons een lint dichtgetrokken en worden wij, en vele met ons, verzocht om achter een TSA medewerker aan te lopen naar een doorgang waar het niet zo druk is. Nu hadden wij geen tweede doorgang kunnen ontdekken, dus waren we zeer benieuwd. Die was er wel, maar in Terminal 2, en dus beginnen we een wandeltocht over erg smalle, en in erbarmelijke conditie zijnde stoepjes, waardoor uiteraard mijn extra tas van de trolley afstuitert, en de stemming er niet beter op wordt.

Maar in T2 is inderdaad niks te doen en zijn we binnen een minuut door de veiligheid, om nu binnendoor dezelfde wandeltocht te ondernemen, maar nu bergop. Aan het zweet op de rug te merken, had ik me beter nog niet in de winterkleding kunnen hijsen.

 

Maar we zijn inderdaad vlotter binnen dan de mensen die voor ons in de oorspronkelijke rij stonden, en achter de TSA ziet de terminal er een stuk beter uit dan ervoor. Veel eet en drinkgelegenheden, en ook de bekende Duty Free Americas waar we nog wat aankopen doen. We boarden weer als eerste, en hebben in een tussencabine weer een prima Comfort zetel in de ge-upgrade 767-300, met personal touchscreen entertainment, en een stoel waarvan zowel de rugleuning als de zetel wegklapt als je op het bekende knopje drukt. En gratis drinken, ook alcohol, de hele vlucht.

 

 

En tot onze vreugde ook weer keuze uit 3 maaltijden, waaronder weer de kipsalade, voor mij deze keer, zonder de brokken fêtakaas, nog smakelijker dan op de heenweg. En direct geserveerd op het moment dat we “op hoogte” zijn, dus kunnen de ogen al snel dicht. En die zullen vrijwel de hele 6 ¾    uur dicht blijven, op een water en ontbijtmomentje na. 3 kwartier voor de geplande tijd landen we op Belgische bodem. Maar daarover hoort U meer in het laatste afsluitende verslag.

De laatste dag is al eeuwen een rustdag.

 

De zon piept rond half acht over de schutting en dat geeft ons moed. Het zou vandaag wat bewolkt kunnen zijn, en dat kunnen we niet gebruiken, want we willen zonnen en zwemmen, en verder niets.

De Yukon zal 2 keer kort van stal gehaald worden, voor de afhaalquesadilla van Taco Bell, en de malse biefstuk van Longhorn’s. We gaan zo als we zijn begonnen, culinair gezien dan. En daar lijkt me niks mis mee. Veel verder kan de Yukon ook niet, anders halen we het vliegveld niet meer. Want we willen hem afleveren met nog 3 druppels benzine in de tank, want die is al duur zat, ± $3.60 p/g.

 

Verder brengen we de dag door met een natje en een droogje, die dan vooral bestaan uit; in het zwembad en in de zon. Het is de hele dag weer 30+, dus is dat de beste besteding. En ook inwendig gaat dat verhaaltje prima op, want de restjes moeten op, dus ook hier een natje en droogje. Alles wat er niet op gaat, gaat de vullis in, en eten weggooien is zonde, laat staan alcoholische dranken

Gelukkig hebben we scherp ingekocht, en hoeft er niet tegenaan gegeten of gedronken worden, en houden we het netjes. Ook wordt er wat gepast en gemeten in de koffers, maar dankzij het feit dat we, zoals de laatste jaren gewoonte is, op de heenweg heel weinig bij ons hadden, past alles er makkelijk in en blijven we zelfs ruim onder de 50 lbs.

 

 

Over de hele dag rommel ik wat achter de laptop, onder andere met Picasa, Google’s fotobewerker. Een prettige aanvulling op mijn Paint Shop Pro waarmee ik lezen en schrijven kan, maar soms wat te professioneel is. Foto’s verkleinen of hernoemen kan, maar dan wel per stuk en handmatig, en Picasa jast er zo een hele map met één muisklik doorheen. Scheelt weer bergen werk, en ze hebben nog leuke gadgets ook. Collage, snorretjes, kikkerogen en baarden tekenen, het kan allemaal.

Nu hebben we van deze keer niet heel veel foto’s, maar dankzij bovengenoemde programma’s en mijn albumgenerator Jalbum staan ze in een poep en een scheet allemaal op de site. Klik maar op de rode camera in de rechterbalk, en ze komen voorbij.

 

 

En zo rommelen we de warme dag door, eten weer mooi op tijd onze biefstuk bij Longhorns, deze keer zelfs met voorafje, spinaziedip met nachos, halen nog wat broodjes en jus bij Publix voor morgenochtend, en spenderen de rest van de avond aan een nieuwe CSI New York, een wasje en de voorbereiding voor de reis van morgen.

We vliegen om 12.15 naar JFK en daar ruim 4 uur later weer richting Brussel. Checkin is al gebeurd, de boardingpassen staan op de telefoon, en we zijn benieuwd hoe we daar mee langs TSA komen. Ik denk dat we voor de zekerheid toch maar even bij een kiosk langs gaan voor papieren exemplaren.

Ook ga ik nog even verder met mijn onvermoeibare strijd met Walmart.com om weer voor elkaar te krijgen dat wij buitenlanders weer gewoon online en “site to store” kunnen kopen, en ik kom daar stukje bij beetje verder mee. Hadden ze eerder al toegegeven dat de fout bij hun lag, vanavond kreeg ik een mailtje dat ze het probleem verder gaan uitdiepen met het billings department en daar binnen 3 tot 5 dagen op terugkomen. Het zal mij ten zeerste benieuwen.

We kijken News at Eleven, en nog een stukje Leno en “noemen het dan een dag” en duiken onder de ventilator, nadat er voor het eerst deze week een wekker gezet is. Wel op een tijd dat ik er normaal ook al uit ben, maar je zult altijd zien dat dat op de vertrekdag niet lukt.

De terugreis en de epiloog zullen we vanuit Zwolle verzorgen. Wordt, zoals altijd, vervolgd.

 

En dan is het weer wachten op Maart 2013, ook geen straf.

 

 

 

 

 

De grote leegte, maar wel in recordtijd.

Zoals verwacht is de kikker weer op pad. We hebben het zwembad weer helemaal voor ons zelf, al zullen we daar deze ochtend geen gebruik van maken, want we gaan op reis. Up North, naar North Beach Street in Daytona Beach, want vandaag begint officieel Biketoberfest 2012, de 20e, en gezien de weerkaart is vandaag voor ons de beste optie. Het zou de hele dag dan ook strakblauw en 30+ graden blijven. Maar na het voederen en boenderen moet ook de Yukon deze week voor het eerst gevoederd worden, en we kiezen daarbij voor de Mobil bij Celebration, 3ct p/g duurder dan elders, maar we hoeven er geen meter voor om te rijden, dus dat maakt het goed. En tot onze verrassing kun je er gewoon met de pinpas (debitcard) aan de pomp betalen. Pas in en uit, en tanken zo veel je wilt, al vindt ik 50 dollar wel genoeg voor deze ene keer. Dit kon nog wel eens ons vaste pompie worden.

 

Via de achteruitgang kunnen we zo de 417 op en komen een ruim uur later Daytona bij de Speedway binnenrijden. Het is nog niet spectaculair druk op deze eerste dag, maar dat is niet vreemd voor Biketoberfest, wat tenslotte heel veel kleiner is dan de “echte” Bike Week, in het voorjaar. En ongetwijfeld zal de crisis ook bezoekers en standhouders thuishouden, wat later ook zal blijken.

We parkeren de auto zoals gewoonlijk weer bij de rechtbank naast het busstation, zodat we alleen maar de straat over hoeven te steken om bij HD North Beach te komen. Op het terrein daarachter is het normaal helemaal volgepakt met standjes en verkooptrailers van allerlei kunne, maar nu staat er van beide maar één. Op het binnenterrein hetzelfde verhaal, één grote tent van de dealer met occasions, verder niets. Aan de overkant, Riverfront Park, staat nog wel één en ander, maar nog niet de helft van wat er met Bike Week 2012 stond. Links van de dealer, weer tegenover het park, is normaal het epicentrum van deze locatie, met tientallen kleding- en onderdelenboeren in kraampjes en gebouwen die er stonden. Ja, stonden, want het is nu ene kale vlakte, alles is gesloopt. Hier zijn we gauw klaar.

 

 

We hobbelen terug naar de auto en gaan vervolgens de brug van Main Street over naar het schiereiland. Waar je anders zeker op de brug in de file staat, kunnen we nu zonder pauze doorrijden. We gaan als gewoon voor de parkeergarage aan Earl Street, waar op de eerste laag al plek is, maar wij gaan een laagje hoger, en kunnen bijna in de lift parkeren, zo rustig is het. Aan de overkant is Ocean Center, onze eerste vaste halte. Daar is het ten eerste lekker koel, wat we bij deze buitentemperatuur echt wel nodig hebben, zijn superschone toiletten, inmiddels ook nodig, en is altijd wel een show aan de gang, met daar om heen veel standhouders. De deur is open, de lucht is heerlijk koel en de toiletten zijn als verwacht. Maar we zijn wel de enigen in het gebouw, er is echt geen kip te bekennen, en als ik een deur naar de grote zaal open, verschijnt daarachter niets dan leegte. Ook hier niets te beleven.

 

 

We verlaten het gebouw aan de andere zijde en wandelen 1 block naar Main Street. De tijdelijke parkeerplaatsen, die er tijdens deze evenementen gecreëerd worden, zijn akelig leeg, en in Main Street zelf kan ik, waar je normaal moet schuifelen, met de armen wijd lopen zonder dat ik wat of iemand raak. En ook hier vele lege plekken, waaronder een heel plein. En onder deze omstandigheden zijn er natuurlijk ook weinig aparte motoren te fotograferen, want ook die zijn schaars, al vindt ik er nog wel wat. Maar gelukkig zijn er toch nog genoeg zaken geopend, zodat we toch nog wat kunnen bijdragen aan de Amerikaans economie. Ons rondje winkels verloopt snel, al lopen we zelf niet zo dapper. Heup en knie nopen ons tot schildpadgang, maar dat is bij dit weer helemaal niet onverstandig. Net als zo af en toe een winkel binnen wippen voor wat verkoeling. Maar uiteindelijk lonkt de parkeergarage.

 

 

Dit was waarschijnlijk ons snelste bezoek aan Daytona ooit, en ook breken we het record van Daytona verlaten. In een ruim kwartier zijn we van Main Street op de Interstate 4, zo rustig is het. Doordat we zo vroeg zijn knopen we wat plannen voor morgen aan deze dag vast, en rijden dan ook de 417 helemaal af deze keer. Die sluit aan het eind naadloos weer aan op de I4, die we bij de US27 weer verlaten om in Haines City Way Out West aan te doen. Daar had ik in het voorjaar een schitterend mooi leren jasje gezien, maar toen niet in mijn maat, en ik was benieuwd of die er nu wel was. Helaas hing alleen hetzelfde jasje van toen er nog steeds. Aan diezelfde 27 zit ook onze eigen Walmart, waar we nog even binnen wippen voor wat kleine dingen, hoewel klein, FOTL boxers maat L zijn groter dan de bikini van Marion. Die laatste wil nog even een blik werpen op de kerstafdeling, die van de week nog in aanbouw was. Het ziet er prachtig uit en vooral de grote opblaaspoppen kunnen onze goedkeuring wegdragen. En daar hebben ze er veel van, in alle soorten en maten.

 

 

Het blijf vreemd, kerstspullen kijken bij 30º, want deze afdeling is grotendeels buiten. Na de kassa sprinten we dan ook snel naar huis waar een verkoelende tobbe met water op ons wacht, net als een koud Budweisertje. Daarvan genieten we tot dat het tijd is voor serieuze zaken; vriendin Suzette moet namelijk stipt op tijd gefeliciteerd worden met haar verjaardag, dus dat doen we strak om 6 uur.

Er wordt ge-SMS’t, ge Whatsappt en geFacebooked en dan gauw weer het frisse water in, tot dat we ons opmaken voor het eten. Dat doen we vanavond bij Applebees, aan Orange Lake Blvd (waar ook Publix zit), dus nemen we deze keer niet de sluipweg achterlangs, maar de 192. En die is druk, erg druk. Als we voor de verkeerslichten voor linksaf OLB gebeurt er iets wonderlijks.

Terwijl de zijwegen aan de beurt zijn valt er een kleine stilte voor ons licht op groen gaat. Er zijn  even geen auto’s meer van rechts, dus denkt een druk telefonerende jongedame in een zwarte kleine SUV (ik dacht Beamer X3) op de hoofdbaan; dan kan ik wel even oversteken, terwijl ze donkerrood licht heeft, en dat doet ze dan ook, terwijl ons licht groen wordt. De jongeman naast haar volgt direct, maar dan met toeters en bellen. In de rij naast het dametje stond namelijk een met goed zichtbaar beletterde Crown Victoria (kan ook een Impala geweest zijn) van de Orange County Sherrif’s Department. 20 meter verder stond het duo al langs de kant en werden er ongetwijfeld gegevens en dollars uitgewisseld.

 

Bij Applebees zijn we ook weer mooi op tijd en kunnen we direct doorlopen en aanschuiven. Wat we willen is al bekend, Double Barrel Whisky Steak, 2 biefstukjes gedoopt in knoflook, sizzling op een gietijzeren plaat (als bij Shezuan). Die bestelling komt met de Budjes in no time door, en wederom wordt er vandaag een record gevestigd, we zijn binnen een uur weer thuis. En zo hoort het ook.

 

 

De avond is weer voor het boze oog, Big Bang, 2 ½ Man en Person of Interest, thuis ook favorieten, komen allemaal met nieuwe afleveringen voorbij. En dan zijn er nog BBT herhalingen, 11 ‘o clock News en Leno, en daarna is het wel tijd om te verkassen. Morgen is er weer een dag, en wel onze laatste hier, helaas. En gezien we vandaag al de klusje voor morgen hebben gedaan, zal het wel een hang- en zwemdag worden. Volgens de weerman- en vrouwen kan het. Wordt vervolgd.

Weer zo’n dag, en nog geweigerd worden ook.

De één staat smorgens op, doet een plas en een hap en gaat dan vanuit zijn tent, kampeerwagen, of hotelkamer met moeders en kroost met volgepakte tassen richting strand of zwembad. Dit verschijnsel doet zich in vakantietijd vooral voor in en rond de Middellandse Zee.

De ander doet, de tent heet dan villa, nagenoeg hetzelfde en gaat met moeders en kroost richting parken, NP’s included, of outlets en malls en komt meestal met volgepakte tassen retour. Dit verschijnsel doet zich het hele jaar voor in en rond Central Florida.

Wie zijn wij om die tradities te doorbreken. De parken, NP’s excluded, kennen we nagenoeg allemaal al, van meerdere bezoeken zelfs, maar van de malls en outlets krijgen we geen genoeg. Zo ook vandaag. De wijzer staat richting Premium, en dan die aan het eind van International Drive, want daar zit behalve Adidas, voor de sokken, ook een outletshop van Harley Davidson of Orlando.

Dus na Kelly & Michael (Regis is met verplicht pensioen) zoeven we naar de I4, die we weer verlaten bij Universal Boulevard. Kelly Ripa blijft altijd leuk, ook om te zien, en de nieuwe sidekick, Michael Strahan, voormalig footballspeler van de New York Giants, is ook van het grappige soort. Het programma is vooral veel oubollige grappen, interviews met celebs en non-nieuws. Het echte nieuws heb ik al vanaf 6 uur aanstaan, en brengt ons de gebruikelijke dingen, lokaal nieuws met weer en verkeer (dat laatste door de schone Racquel Asa, beter om naar te kijken dan naar Jan de Hoop), zoals gewoonlijk enkele schietpartijen en zowaar uitgebreid Nederlands nieuws in het algemene, landelijk uitgezonden deel; de kunstroof in Rotterdam. Dat, en de foto van Sylvie van der Vaart in een Amerikaans roddelblad, geeft me het gevoel dat we er weer helemaal bijhoren.

We zijn lekker vroeg aan het eind van I-Drive en kunnen de GMC bijna in de winkels parkeren, iets waar we beide niet rouwig om zijn. Minder lopen is, momenteel in ons geval, altijd beter. We zijn namelijk niet op vakantie hier, maar op revalidatie. De beide overbelaste schouders (hem en haar) en de tenniselleboog (hem) zijn door de rust al een stuk minder vervelend om mee te leven, maar de kapselontsteking in de heup (haar) en de kraakbeenbehoeftige klutsknie (hem) mogen nog wel wat ontzien worden. Vandaar dat dichtbij parkeren en thuis bij het zwembad rondhangen erg gewaardeerd worden. We staan ook nog eens strategisch opgesteld tussen de winkels die we willen bezoeken, dus dat moet helemaal goedkomen.

De Harley outlet heeft niet veel van onze gading, dus gaat er maar één bescheiden tasje mee de deur uit. De ervoor geposteerde kiosk met piercingsieraden maakt ons meer blij, en de uitbaatster ervan ook, want die heeft ons wat verkocht, iets wat volgens mij vrij zeldzaam is bij de kiosken. We wijken toch nog deels van de geplande wandelroute af, want Marion wil nog “even kijken”.

Daar hebben mannen nauwelijks behoefte aan, “even kijken”, die gaan naar winkel A, kopen wat de planning was, en dan in één streep weer naar de auto. Maar ik sjok (soms letterlijk) trouw achter de vrouw (dat rijmt) aan en probeer te raden waar we heen gaan. Guess, goed geraden. Daar moet een onmogelijke tas gekocht worden. Onmogelijk, omdat hij in heel de winkel niet te vinden is, maar wel in de etalage aan een kunststof  dame haar arm hangt. Een verkoopster wordt aangesproken, en uitgelegd wat onze wens is. “Ligt die niet op de plank?”. Nee, maar wel in de etalage, en daarop neemt ze via een “oortje”contact op met de collega die het dichts bij die etalage staat. “We zoeken een zwarte huppeldepup tas die er zo en zo uitziet, wil je die even bij jou uit de etalage pakken ?” Even later wordt er triomfantelijk een zwart met wit en grijze tas getoond, die direct vooraan in de vitrine lag. Die van ons ligt een meter of 6 verderop, en is echt de enige zwarte in die etalage. Was misschien te veel werk. Maar mijn vriendelijke instructies dwongen het wicht toch weer de glasbak in en ze mocht er pas uit toen de verlangde plunjebaal in onze handen was. En weer verlaat een tevreden klant het pand.

Van al dat lopen slijt je schoeisel dus wippen we even bij Clarks naar binnen voor een paar robuuste doch elegante slippers, die goed bij de tas passen. Ook die worden naar wens gevonden en gekocht, en dan is het tijd voor gerichte actie, sokken kopen bij de Duitse sportzaak. De zaak is sinds Maart behoorlijk gemetamorfoost en lijkt nu een stuk ruimer en overzichtelijker. Je kunt nu redelijk, tussen zonder allerlei rekken bekneld te raken, door de zaak heen lopen. Maar alles heeft zijn prijs, en die prijs is niet de mijne. De stallen kratten met daarin duizenden 3-packs aan vocht en warmte regulerende driestrepige sokken zijn verdwenen, en daar kwam ik juist voor. Die sokken zitten prima, en ik heb ze in zomer en winteruitvoering, en de laatste soort zijn aan verversing toe, en alleen maar in deze periode te koop. De zomeruitvoering alleen in het voorjaar. Maar nu dus helemaal niet meer.

Nu is dat niet helemaal waar, ze zijn er nog wel. Maar ze hangen nu keurig gladgestreken aan Van die mooie hangertjes in die fancy rekjes op de kop van de gangen. Nog steeds als 3-pack, maar nu voor U al gesorteerd in een paar witte, grijze en zwarte. Nu vindt ik alle kleuren mooi, als het maar zwart is, en ik laat me door de Adidazen niet de wet voor schrijven om andere kleuren te gaan dragen. En om nou 3 keer zo veel sokken te kopen en de witte en grijze weg te gooien gaat me ook wat te ver.

Onverrichter zake keren wij de 3 strepen de rug toe, neuzen nog even voor Jan met de Korte Achternaam bij overbuurman Nike in de bakken en strompelen dan weer richting parkeerplaats. Ons volgende adres is de dagelijkse dosis Walmart, en daar moeten we een stukje terug over International Drive om bij Sand Lake Road de Interstate 4 te gaan kruisen. Daar achter ligt Dr Phillipsland waar zich ook een Supercenter van Sam Walton bevindt. Ook daar zijn we al eerder geweest, al had dat niks uitgemaakt want qua inrichting zijn ze vrijwel overal gelijk. Na de weigering van aankoop via de website, zoals verteld, krijg ik nu ook een weigering van aankoop in de winkel zelf. Het moet niet gekker worden. Ik heb het bandje van mijn horloge kapot, en met name één van de veerpennetjes, dus daar wil ik een (liefst 2) nieuwe voor. Door ervaring weten we dat ze bij de Walmart een zeer hulpvaardige horlogeafdeling hebben, dus daar wordt de vraag gedeponeerd. Die verkopen we niet, is het antwoord, want ze zitten standaard bij een nieuw bandje. Nu was ik niet van plan om mijn handgemaakte edelmetalen band te vervangen door een stuk koeievel, en had dus ook geen belang bij het kopen daarvan, de pennetjes te gebruiken en de rest weg te mikken. Dan maar wachten tot thuis.

“Maar we hebben ze wel” klonk de eerstens ongeïnteresseerde jongedame, die mijn vrolijke blik zag, “alleen, we verkopen ze niet.” En direct daarop komen er twee dozen met allerlei soorten pennetjes boven de toonbank, en begint ze een vergelijkingssessie met mijn oude exemplaar. “Lijkt dit wat ?”, en dat lijkt me prima. How much ?? “We verkopen ze niet”! Dan ziet U ook vast niet dat ik ze in mijn portemonnee stop ? Nee, ook dat niet. En bedankt. Prima service, zoals zo vaak bij die afdeling.

Marion gaat me voor naar de afdeling van de kleine lapjes stof, waar we op zoek gaan naar een bikini, want die van haar is in de loop der tijd gegroeid, of uitgelubberd zo U wilt, en bij de Walmart mag je hierin mixen en matchen, dus husselen we een mooi regenboogexemplaar bij elkaar. Ook weer klaar.

En dan is het weer richting Lindfields waar we de Publix aandoen voor wat boodschapjes en de lunch een stukje verderop bij de Subway laten bouwen. Die 6” gaat er met de koffie lekker makkelijk in. Net zo als wij even later, al dan niet in het nieuw, net zo makkelijk het koele zwembad in gaan. Want ondanks dat we vandaag nog geen zon gezien hebben, ook geen regen trouwens, is het warm, bijna 30º.  En buiten dat het warm is, het is ook benauwd, benauwder dan een claustrofoob in een volle lift. De transpiratie glijdt van je lichaam als een moesson in de tropen. Veel in het zwembad is de remedie.

Net voordat we op pad gaan voor de maaltijd, de keuze is reuze, maar het wordt toch weer Outback, wordt er aan de deur geklopt. Een jongetje in uniform staat voor de deur, met daarachter, vermoedelijk, zijn moeder, voorzien van hangbuik waar nog net een koppie van een andere telg uitsteekt. Hij is van de Boyscouts of America, en verkoopt popcorn voor zijn club. Nou kennen we wel de Girlscout Cookies, maar de mannen pakken het dus anders aan. Gewillig als we zijn geven we aan wel een zak te willen. Dat is dan 20 dollar, en we verslikken ons een beetje, nog voordat er een gepoft graantje geproefd is. Ach, waarom ook niet. Het jochie keek volgens Marion zo lief, dat je hem moeilijk wat kunt weigeren. Wij gaan voor de caramel-almond- pecan versie. En hij smaakt prima.

Net als de maaltijd bij Outback trouwens, die we overigens buiten nuttigen. Door het goede tijdstip, half zeven, is het nog niet druk, en dus plaats zat, maar het is buiten een fijne 73F, de benauwdheid is weg, en binnen staat de airco op standje Noordpool. Plus dat we dan een rokertje naar believen kunnen nuttigen, en zo is de keuze snel gemaakt. Net als de menukeuze, want zelf ga ik uiteraard voor de Dubbele Dosis Tonijn met peper en Marion gooit er maar weer een Fileetje met paddestoelen en de goedgevulde aardappel tegenaan. Voorafgegaan door, zelfs twee, van die fijne puntjes donker brood.

Na deze uitstekende maaltijd is het thuis weer tijd voor koffie, deze keer vergezelt van een lekker stukje cheesecake, Cherry en Strawberry, dat we ook nu weer nuttigen aan het zwembad. De rest van de avond blijven we pendelen tussen lanai (veranda) en bankstel. Op TV zijn nieuwe uitzendingen van Criminal- Minds en Intent SVU, series die we in Nederland ook volgen, sinds kort zelfs de afleveringen die hier op nu TV zijn bij de grote zenders. Wel pas de volgende dag via hun “uitzending gemist”, maar we kunnen ze wel kijken, dankzij een omleidingprogrammaatje en de laptop via HDMI.

Zo kijk ik thuis ook mijn favoriete late-night show van Jay Leno, die hier deze week de shows van vorige week herhaalt, en die heb ik dus al gezien.

Tijdens het buitenverblijf komt, net als al een paar keer deze week, Franky the Frog een kijkje nemen aan de pool. Overdag is hij nergens te bekennen, maar zodra het donker is zit hij plots op de rand van het zwembad en neemt dan telkens een frisse duik, waarbij hij als een speer door het water raast, en daarbij ook af en toe de volledige 6 foot naar beneden gaat. Maar deze keer zijn wij alert en pakken direct het fototoestel, en kunnen hem 2 x in vol ornaat vastleggen. Speurend op Google vind ik uit dat het een Lithobates okaloosae,  a.ka. Florida Bog Frog, op z’n Hollands een HTK kikker, is. Het zal hem wel goed bevallen, want ‘s ochtends is hij weg, maar ‘s avonds weer trouw aanwezig.

Met een drankje, en de dagelijkse slok moonshine, komen we de verdere avond weer door en bereiden we ons voor op de dag van morgen. Want dan gaat het weer richting Daytona. Biketoberfest begint.

Wordt vervolgd.

We zijn er klaar mee.

Om half zes meldt zich Plassius, Griekse god van de urinewegen en dat lijkt mij een uitstekende tijd om op te staan. Onder het wateren bedenk ik me en ga nog een stief kwartiertje op de boxspring. Omdat het snachts niet echt afkoelt hebben we zowel in de master als in de living de ceilingfan (propeller aan het plafond) aanstaan bij aanwezigheid en dat is, vooral in de slaapkamer, heerlijk.

Het kwartiertje wordt dan ook een Zwols kwartiertje dat zo maar een uur kan duren. Maar ik heb prima geslapen, gedroomd van apples en peren en sta dan ook fruitig om half zeven op, en begin met de ochtendrituelen, 2x chocolate-chip, 1x jus en een kan koffie zetten, onderwijl diverse elektronica aanzetten en nieuws kijken. Multitasker optima forma, daar kan een vrouw nog wat van leren.

 

Dat zeg ik natuurlijk niet hardop, want zodra de laatste druppel water door de koffiefilter sijpelt staat Marion naast me. Na de verplichte bak leut sleutelt ze het ontbijt in elkaar en maken we plannen voor vandaag. We besluiten niet te veel te doen, en gaan na de Sesame Hoagies en het dagelijkse eitje direct op pad voor wat boodschappen. Via de totaal vernieuwde Old Lake Wilson Road gaan we naar South OBT, daarbij het giga golfresort Reunion doorkruisend. Op de hoek SOBT en Poinciana zit een Home Depot, en die moet bezocht worden. Is verplicht, net als een bakkie koffie in de morgen.

Maar ook hier blijft de teller op 0, en rijden we Poinciana kompleet noordwaarts af om aan te landen op de SR535 waar toevallig op de hoek een Walmart zit, voor ons dagelijke bezoek. Daar vinden we wel iets wat we zoeken, en een klein beetje meer, zoals gewoonlijk bij Walmart.

 

Van dezelfde Walmart heb ik vanochtend nog een relatief positief mailtje ontvangen, na een klacht mijnerzijds, een paar weken geleden. Sinds jaar en dag bestellen wij via de site allerlei spullen. Soms “site to store”, soms naar een vakantieadres of camping. Dit ging tot dit voorjaar zonder problemen, maar nu werkt het, bij mij en anderen, niet meer. En daar had ik over geklaagd, maar na een week of 2 nog steeds geen antwoord ontvangen. Wel mailtjes dat er iets in mijn “mandje” zat wat nog afgehandeld moest worden, terwijl die order al 2x gecanceld is door Walmart wegens problemen met de betaling (zowel met CC als Paypal gedaan). Dus vroeg ik mij via de klacht af hoe dat bij hun in elkaar zat, weigeren, maar wel herinneringen sturen om het af te werken, en dat het een schande was dat ze niet op de klachten reageren. Nu dus wel, en werd er gelijk toegegeven dat de fout in hun systeem zat en niet in die van de geldverstrekker aan onze kant, wat als reden op de weigering stond.

 

En als ik de spullen alsnog wilde bestellen, dat nu wel weer kon. Alleen of die voor Zaterdag hier zijn waag ik te betwijfelen, en met die vraag is de mail weer retour gegaan. En of ze even willen bevestigen dat wij buitenlanders vanaf nu weer gewoon op de site kunnen bestellen. We wachten af.

En we dwalen af, want na dit vruchtbare bezoek aan onze favoriete winkel gaan we direct schuin naar de overkant, naar een andere favoriet, de Vanity Fair, kortweg de VF winkel. Daar gaan weer een paar Wranglers en Lee’s mee in de tas, voor de prijs waar je in Nederland net één spijkerbroek voor koopt.

En tot onze vreugde zit twee deuren verderop sinds vorig jaar Juli (niet opgevallen dit voorjaar) een outletvestiging van de concurrent Levi. Een nette winkel met vriendelijk personeel, bijna anders als dat we in de Premium vestigingen gewend waren. Daar vinden we zowaar de gewenste exemplaren van de bestellijst die voor een prikkie mee de koffer in gaan, een extra kortingsactie waar Marion door middel van een mooi longsleeve shirt ook van profiteert. De bestellijst is afgewerkt, dus we kunnen naar huis. Maar eerst laten we nog even een luchtige boodschap achter voor onze trouwe lezers.

 

 

Nog nooit waren we zo vroeg in de vakantie klaar met de bestellingen en ook deze shoppingspree eindigt mooi op tijd, want het is nog geen eens middag. Dus razen we door Disney richting zwembad, waaraan we de rest van de dag door zullen brengen. Lunchen doen we “in”, want met de ervaring van ons voorjaarsbezoek aan Texas de Brazil in het achterhoofd hebben we eerder bij de boodschappen een doosje verse chorizoworstjes meegenomen en die gaat Marion bakken, zodat ze met een Budweisertje weggespoeld kunnen worden. Ze zitten dan wel niet op een sabel, maar smaken gewoon goed. En de vette bek duiken we er in het zwembad wel weer af, diverse keren zelfs.

We hebben ondertussen wel de verwarming van het bad een tandje lager gezet, hij was ons iets te. Zelfs in de volle zon gaf de pomp nog warm water, terwijl wij het bad al lauwig vonden. Ik weet van het vorig management hoe het kastje los te krijgen, want bij een vorig bezoek aan dit huis vonden wij het bad ook al te warm (dan koel je niet af), en mocht ik een beetje experimenteren. Toen wij (mijn eega, van mij mogen er dan nog ijsklonten in) hem perfect vonden (bij meting rond de 73F) hebben we een markering op de thermostaatschijf gezet, en daar stond hij nu weer ruim boven. Nieuwe manager ?

 

De keuze voor de avondmaaltijd valt op Cracker Barrel, goed voedsel voor weinig geld. En ook hier een deels nieuwe kaart, althans een toevoeging, en we vinden daarop beide iets van onze gading en laten het ons dan ook mooi smaken. Voor $36.00 incl. tip weer helemaal onder de pannen. Thuis wacht dan nog de koffie en de TV, waar we voornamelijk Pawn Stars en Storage Wars met al zijn spin-offs volgen. Tot Jay Leno, al dan niet in herhaling, en dan is het weer bedtijd. Morgen staat er niks op de rol, dus dat zal wel weer shoppen worden. Ik moet tenslotte nog nieuwe Adidas sokken.

 

 

Wordt vervolgd.

Alles op z’n tijd.

Vandaag opent mijn eerste oog zich bijna tegelijkertijd met het tweede, en de oorzaak ligt een stuk lager; de blaas moet leeg. In mijn ogen is het nog midden in de nacht, maar diezelfde ogen beloeren de wekker rechts van mij, en zien dat het kwart voor zeven is. Daar gaat het voorgenomen plan om na de plas nog even onder de, bijna letterlijk, klamme lappen te duiken. Het is tijd, ik moet er uit. En Marion gaat mee, en we zien even later gezamenlijk de koperen ploert boven de schutting uitkomen. Het is een mooi gezicht.

Vandaag willen we na het ontbijt naar Ormond Beach, naar Destination Daytona, de grootste Harley dealer van de wereld en omstreken, die op zijn eigen terrein nog diverse motorgerelateerde bedrijven heeft zitten, waaronder J&P Cycles, die we ook altijd bezoeken als we in de buurt zijn.

 

 

Rond half tien begeven we ons naar de tolweg 417 die ons om Orlando heen leidt en halverwege de kust de Interstate 4 weer op stuurt. Direct de I4 op doen we al tijden niet meer op dit tijdstip, dat betekent alleen maar rijden en stilstaan tot voorbij Orlando Centrum, dus spenderen we liever een paar dollars om te blijven rijden. Scheelt je zo maar een half uur. Als we op DD aankomen zien we dat de opbouw voor Biketoberfest al in volle gang is, en word het dus nu al zoeken naar een parkeerplaatts.

Op het moment dat we bij de eerste halte, J&P, binnen zijn begint het te stortregenen, maar die bui is al over voordat wij weer buiten zijn. Een nieuwe gewaarwording is dat we deze keer hee-le-maal niets aanschaffen bij Jan en Piet. In de clearance tent ligt weer genoeg leuke handel, met hoge kortingen, maar ik heb er geen werk voor, dus kopen we niks. In de zaak zelf is ook meer te koop dan een Jumbojet kan dragen, maar het onderdeel waar ik naar op zoek ben is in al zijn variaties of niet meer leverbaar, of niet op voorraad in dit filiaal. En op tijd binnen krijgen lukt niet tijdens Biketoberfest.

Dus vertrekken we met lege handen, maar schieten nog wel een paar plaatjes van een interessante motorfiets voor de deur, en gaan dan iets verderop naar onze tweede stop.

 

 

Tijdens het uitparkeren merkt Marion dat er een deel van de auto dreigt achter te blijven. De voorspoiler hangt op half zeven, en ligt er bijna af. Die is zo te zien blijven haken achter een graspolletje boven op de stoeprand, en heeft dus al los gezeten, want anders lukt je dat nooit. Marion klikt het ding weer vast, en mogen draai ik de schroef er wel weer in, daar is het nu te warm voor.

Hij is verder de hele dag blijven zitten, dus het kliksysteem werkt goed. De tweede stop is 100 meter verder, en daar worden de parkeerplaatsen nog schaarser. We zijn bij Bruce Rossmeyers HD Outlet, waar de, normaal vrij prijzige, Harley kleding en hebbedingen er met hoge kortingen uitgaan. Voor ons zelf kunnen we niks vinden, of het past niet, maar van de bestellijst kan weer wat weggestreept worden. Rest ons nog de overkant, het hart van het motorplein, de Harley Davidson Store.

 

Hier geven we wel weer wat “eigen” dollars uit, alleen niet zo veel als verwacht. Ik was in de markt voor een lederen gewaad, maar de gewenste is er niet in mijn maat. De maten van vesten en shirts lopen hier niet synchroon met de leerafdeling, want daar ik in een vest zowat verzuip krijg ik de jas van dezelfde maat niet eens fatsoenlijk dicht. En dus blijft de buit beperkt tot een polsklok en wat klein grut, want zelfs bij de officiële dealer is het onderdeel wat ik wil niet te krijgen, en in de kleur die ik wil zelfs discontinued. Da’s niet zo fraai. Wel staan er nog wat grappige fietsen voor de deur, dus de camera heeft wel geluk. Volgend keer wij zelf misschien ook wel, en hopelijk dan bij de outlet.

 

 

We zijn nog steeds, en nu zelfs meer, op tijd en spoeden ons weer richting Orlando, waar we de 417 iets eerder verlaten om via de 408 rechtstreeks het zakencentrum van de stad in te rijden. Zo zie je de hoogbouw ook eens van de andere kant. We vervolgen onze weg via het minder fraaie gedeelte van Orange Blossom Trail, waar bij het onfraaie zich uitdrukt in de veelvuldige aanwezigheid van 7e hands autohandelaren en pawnshops. En die staan meestal niet aan de goudkust. Net waar OBT weer een beetje fraaier word ligt de Florida Mall, doel van onze omweg door de projects. Daar vindt ik een plekje 5 meter van de valet, en wandelen we dus binnen een minuut de mall binnen. We wippen eerst even bij Pandora, vlak naast de ingang, binnen. Pandora, de Tammagochi van deze tijd, iedereen moet deze overpriced bedelarmbanden hebben, een hype van ongekende grootte.

Marion wilde een eindclipje, als extra zekerheid tegen het afvallen van de bedels, en het leukste was dat de winkelmiep een aantal bedels als erg mooi op Marion’s band aanwees die rechtstreeks van een meer prijsvriendelijke concurrent, met uitgebreider assortiment, afkomen.

 

Onze volgende stop is de foodcourt, want het is al ver in de middag en we hebben nog niet geluncht. Nu is dat ook niet echt nodig na de ontbijten die we hier hebben, maar we hebben wel zin in een Frappu voor mij en een Cappuccino voor Marion. En dan zijn we genoeg aangesterkt voor de volgende halte, de Apple Store. We gaan de nieuwe IPhone 5 even voelen, en misschien mijzelf overtuigen toch zo’n ding te overwegen. Ik ben niet zo’n Apple fan, wat nog dateert uit de tijd dat Apple met zijn Itunes wel even wilde bepalen welke muziek er op zijn spelers kwam. Je mocht alles luisteren, als het maar van Apple was, en dat Itunes was bovendien nog een verschrikkelijk programma ook. Dat is uiteraard al lang allemaal achterhaald, en maak ik, dank zij de inpandige Apple fanaat, met graagte gebruik van de Pod, de Pad en de Touch.

En ik moet zeggen, de 5 ziet er goed uit, en voelt ook goed aan, en bovendien bloedsnel, wat internet betreft, met een prima beeld. Hij is wat langer dan Marion’s 4S, ongeveer net zo lang als mijn Sensation, maar is wel wat smaller, waardoor hij prettiger vasthoud dan de HTC. Alleen kan ik hem nog niet kopen, mocht ik dat willen. Hier in de US zijn ze alleen met plan (abonnement) te koop.

 

 

Maar we houden hem in gedachten. Hier scheiden onze wegen zich. Marion gaat naar JC Penney, en zelf sleep ik me naar de mooiste afdeling van Sears, die van de gereedschappen. Maar het bezoek van ons beiden is volkomen vruchteloos, dus is de enige score van vandaag in de Florida Mall de beide Starbuckjes en een H&Mpie. Dus is er genoeg geld over voor een verse biefstuk.

En daarvoor ga je, dwars door Disney, naar Longhorns, waar we een geheel nieuwe kaart kunnen inkijken. Marion gaat veilig voor de 9oz. Flo, maar ik probeer wat nieuws, een met cheddar en bacon gevulde 7oz. Malsheid. En ze smaakten, zoals gewoonlijk, weer voortreffelijk.

Dan is het weer koffietijd, met een glazed donut, en is de rest van de avond voor de TV, met een aantal afleveringen van Major Crimes, de opvolger van The Closer, die nauwelijks verschilt van die serie, en op Kyra Sedgwick na, zelfs exact dezelfde cast heeft. Zelfde show, ander titel, beetje vreemd.

Ondertussen speurt Marion nog even internet af voor het nodige Harley onderdeel, en vindt er op onze favoriete koopsite, Ebay, diverse, waaronder een aantal hele mooie, mooier dan uit de boeken, waarvan ik er gelijk één bestel, handgemaakt en gefreest, en nog lekker goedkoop ook. Opgelost.

Aan het eind van de avond rest nog Jay Leno, tot mijn verbazing met een herhaling, want die had ik vorige week al via internet gezien. Volgens mij werkt Jay nog maar twee weken per maand, en worden de shows in de tussenliggende weken herhaald, zoals ik ook 2 weken geleden al gemerkt had.

Maar die hoeven we dus nu niet uit te zitten en komen toch nog een beetje op tijd in bed. Wordt vervolgd.